Syneidisiostalamata

Κάθε οικογένεια είχε τα ζωντανά  της για να μπορεί να κάνει τις δουλείες της .
Άνθρωποι και ζωντανά ήταν συνδεδεμένοι και αλληλεξαρτώμενοι σε μια  κοινωνία καθαρά ελληνική σφυρηλατημένη από φωτιά , σίδερο , ιδρώτα , αίμα  και ανθρωπιά . Ξαφνικά όλα αυτά χάθηκαν.  Μια κουλτούρα χιλιετηρίδων εξαφανίστηκε για χάρη του «πολιτισμού» .Έτσι τον είπαν κάποιοι επειδή  έτσι τους βόλευε .
Μέσα στο πυκνό χιόνι ανέβηκα στην Καμπζόραχη για να  παρατηρήσω  την περιοχή από ψιλά .
 Η μαγεία του τοπίου μου έφερε μια  παλιοσυνήθεια το  «γλυκοσφύριγμα»

Ωρε Γιώργου μ'' τα χιόνια λιώσανε
Και τα πουλιά το λένε
Και εσύ Γιώργου μ' χάθηκες
στη φυλακή  ,στα σίδερα δεμένος 
Ωρε κόψε  Γιώργουμ' τα σίδερα
και έλα στην αγκαλιά μου
ωρέ μου λεν Γιωργούμ  να σ' αρνηθώ
μα εγώ δεν σ' απαρνιέμαι   

Το σφύριγμα έβγαινε από το στύθος μου αργό και πικραμένο κοιτάζοντας τον ορφανό, τον τόπο .
Που πήγε μωρέ εκείνος ο κόσμος ;  

 
Σήμερα δεν γλυκοσφύριζα όπως σφυρίζω καθε ημέρα  ,σήμερα το σφύριγμα μου ήταν βαρύ και αργό σαν την κατάντια της ζωής μας . Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί απαρνηθήκαμε την παράδοση μας . Ότι ήταν ελληνικό θεωρούταν αναχρονιστικό και ξεπεσμένο . Οτιδήποτε ερχόταν απ' έξω ήταν μοντέρνο σωστό . Έτσι μας είπαν κάποιοι και εμείς σαν λαός αγαθός και ευκολόπιστος τους πιστέψαμε .
Από τους νέους του χωριού μας μόνο ένας ασχολείται σοβαρά με αυτήν .Ένα παλικάρι που η αγάπη του για την πατρίδα και το δημοτικό τραγούδι τον έκανε να ασχοληθεί με την μουσική και να γίνει ερασιτέχνης  οργανοπαίκτης . Σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους κλαριντζήδες, αν και νέος ακόμη, το σίγουρο είναι ότι έχει πολλά να δώσει στην παράδοση μας . Αναφέρομαι στον Κώστα τον Λιάκο . Ένα καλό παιδί από μια ιστορική οικογένεια του χωριού μας που δεν ξεχνά εύκολα . 

Κοίταξα τους άδειους πια δρόμους , οι μανάδες σήμερα κρατάνε τα παιδιά τους μέσα για να μην κρυώσουν  . Στα χρόνια μας τέτοια μέρα θα ήμασταν όλοι στους δρόμους άσχετα αν ρίχνει χιόνι η αν κάνει κρύο ,θα ψάχναμε για φωλιές, θα μαλώναμε ,θα τσακωνόμαστε θα παλεύαμε θα ερωτευόμασταν σαν παιδία .

Κανείς δεν φοβόταν ότι θα χαθούμε αν και γυρίζαμε όλη μέρα από κορφούλα σε κορφούλα , από ρέμα σε ρέμα και από πηγή σε πηγή ,ξέραμε τι έχει η κάθε πέτρα από κάτω , δεν υπήρχε τόπος που να μην τον είχαμε πατήσει ,άλλωστε αυτός ήταν ο στόχος μας  . Να πατάμε τα απάτητα .
Ο "μαύρος" μου έπαιζε με τις νιφάδες του χιονιού και εγώ πήρα τον δρόμο της επιστροφής στο μυαλό μου γύριζαν πολλά ,εικόνες και θύμησες από το παρελθόν .

 Σάυτες τις ράχες τις ψηλές
λεβέντες μου που πάτε
σας βλέπει ο γεροτσέλιγκας
τα νιάτα του θυμάται
Τσέλιγκα γεροτσέλιγκα
του λεν δυο βλαχοπούλες
πόσες φορές ανέβηκες
σε τούτες τις ραχούλες
Πολλές φορές ανέβηκα
και σαν το λιοντάρι
μα τώρα πια εγέρασα
δεν είμαι παλικάρι

Το σφύριγμα δεν βγαίνει ,δεν το λεν τα χείλια. Η πίκρα έχει πνίξει την ψυχή μου λες και το χιόνι έχει κλέψει την ζεστασιά της.

Από το τροχόσπιτο παρακολουθούσα έναν μικρό μου φίλο, τον Κομπογγιάνο που έρχεται κάθε μέρα την ίδια ώρα και τρώει από το φαγητό που έχω βάλει για τις χήνες .

Όμορφος ,σβέλτος , και γρήγορος .
Χθες η φίλη μου η Όλγα «η κόρη του κενταύρου»   έγραψε:

http://firiki.pblogs.gr/2012/01/o-mikros-kompogiannos-me-ton-kokkino-laimo.html

Είναι ο ερύθακος του Αριστοτέλη κι ο "πυρράκος" (εκ του πυρρός= κόκκινος) των αρχαίων Ελλήνων. Είναι ο καλογιάννης ή κομπογιάννος ή κοκκινολαίμης των νεοτέρων. Κι όπως μας πληροφορεί το "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν του Ηλίου", "Ο ερύθακος είναι από τα πλέον φιλόστοργα πλάσματα της φύσεως και φροντίζει νυχθημερόν για την διατροφήν των νεοσσών του και δια την προστασία των. [...] Αν και μερικοί ερύθακοι, προερχόμενοι γενικώς από το κέντρον της Ευρώπης, καθυστερούν συχνά εις τα κλίματά μας μέχρι της ελεύσεως του χειμώνος και μάλιστα μένουν ενίοτε εκεί, εν τούτοις είναι πτηνά κατ' εξοχήν αποδημητικά, αλλά προικισμένα με πολλήν ενστικτώδη σοφίαν, διότι δεν περιμένουν συνήθως να αρχίσει ο χειμών δια να αρχίσουν την πορείαν των προς τα θερμότερα κλίματα." Κι έτσι, τους έχουμε πιστή συντροφιά, στολίδια του χειμώνα, να χρωματίζουν με τις πανέμορφες πινελιές των φτερούγων τους το κοιμισμένο τοπίο, να τραγουδούν χαρούμενα σαν χειμωνιάτικα αηδόνια και να μας πλησιάζουν περήφανα και διστακτικά για να μοιραστούμε ένα ψίχουλο κι ένα χαμόγελο μαζί τους...
Λένε, λοιπόν, πως όταν σταυρώθηκε ο Χριστός ένα καφετί πουλάκι μ'άσπρο λαιμό πέταξε πάνω απ'το κεφάλι του κι ένα λευκό λουλούδι άνθισε στη βάση του Σταυρού του. Το πουλάκι λυπήθηκε το μαρτύριο του Χριστού και θέλοντας ν'απαλύνει τον πόνο του τράβηξε με το ράμφος του ένα αγκάθι απ'το ακάνθινο στεφάνι που του είχαν φορεμένο στο κεφάλι του. Τότε, σταλαματιές από το αίμα του Χριστού πέσανε στο λαιμό του κι άλλες στα πέταλα του λουλουδιού που τ'άνοιξε όσο μπορούσε πιο πολύ για να τις δεχτεί. Έτσι, από τότε, ο λαιμός του μικρού καλόγιαννου και τα πέταλα της μικρής παπαρούνας βάφτηκαν κόκκινα.

Θυμήθηκα τα γραφόμενα της και της δανείστηκα τα παραπάνω .  (Φαντάζομαι ότι μου επιτρέπεις κόρη του Κενταύρου )
Κάποτε ,κάθε πουλί , κάθε ζωντανό, κάθε πέτρα, κάθε λόφος, κάθε πυγή, κάθε βουνό και ένα μύθος ,έναν θρύλος , μια ιστορία ,ένα τραγούδι,  ένας έρωτας από έναν λαό που ήξερε να ζει και να επιβιώνει.
 Όλα αυτά χάθηκαν έτσι λες και ήταν καπνός λες και δεν υπήρξαν ποτέ . .... κρίμα .....